และแล้ว อาร์ก็พูดได้เต็มปากว่าสำเร็จการศึกษาแล้ว

แม้จะใช้เวลาของน.ศ.ไม่คุ้มค่าก็เหอะ 3ปีครึ่งที่ใช้ชีวิตมา 

ทั้งสนุก ทุกคลุกเคล้ากันไป (พูดยังกะอาหาร)-*-

และแล้ววันที่ 18 ธ.ค.ปี49 ก็ทำให้พ่อและแม่ภาคภูมิใจจนได้

กว่าจะได้รับปริญญาทั้งต้องพยายามมาถึง3ปีครึ่ง

พอถึงวันรับปริญญาจากสมเด็จพระเทพฯ

ก็ต้องซ้อมถึง 3 วัน เพื่อความสวยงามและเป็นไปตามพิธีการ

พูดตามตรงว่าเหนื่อยมากๆ

ไม่มีสิทธิบ่นเลย อย่างมากก็ปวดเท้า ใครจะรับปีถัดไป

เตรียมตัวให้ดี แล้วจะรู้ว่าเท้ามันรับภาระหนักแค่ไหน

วันที่ถ่ายรูปวันที่ 16 ธ.ค. ตื่นแต่งหน้าทำผมตอน 6 โมงเช้า ดีกว่าคนอื่นๆ

ได้ยินมาว่าเพื่อนต้องตื่นตั้งแต่ ตี 2 โอ๊ยอาร์ไม่ไหวอ่ะ 

เอาแค่นี้แหละ ก็ถ่ายรูปแหละส่วนใหญ่วันนั้นก็จะถ่ายกะเพื่อนๆซะมากกว่า

วันที่ 18 ธ.ค. ซ้อมมาตั้งนาน ได้รับจริงๆไม่ถึง 4 วิ เอานะ

กลัวอยู่อย่างเดียวรูปจะออกมาไม่สวย

ตอนรับก็นะ มีแต่คนก้มหน้า แต่อรุณณี ไม่อ่ะ

ขอสบพระพักตร์หน่อยเหอะ

พรtองค์ ทรงอิดโรยมาก (เยา) สุดๆ ก็คนตั้ง 5013 คนอ่ะ สุดยอด ไม่มีเบรก

พอถึงเวลาก็ตื่นเต้น สุดๆ แต่ที่น่าแปลก

คือไม่หลับเลยช่วงที่พระเทพฯ ทรงพระราชทานปริญญาบัตรอ่ะ

วันซ้อมอ่ะหลับไม่รู้กี่รอบ-*-

ตอนเช้าของวันที่ 18 ธ.ค. ถ่ายรูปจนเหนื่อย ปากสั่น เหงือกแห้งสุดๆ

บักแอร์เลยบอกว่า อาร์อย่าบ่น เรียนมา4ปีเพื่อวันนี้ วันเดียว

เอ่อถูกของมัน แต่ผิดหน่อยคือ ข้าน้อยเรียน 3 ปีครึ่ง

ได้ข่าวว่ามันคุยถูกคอกะท่านแม่เป็นอย่างมาก 

เพื่อนๆเมาท์หลังไมค์แล้ว555+

แต่ยังว่า ความซวยมีมาไม่หมด ไม่ใช่ว่าไปสาย รึอะไรเลยนะ

แต่ว่ารูปที่ถ่ายตอนเช้า หายหมด 

สาเหตุเพราะพ่อ บิดรผู้เดียวของข้าน้อย

มือไวกดพลาดไป รูปที่ถ่ายตอนเช้าหายหมด TT^TT

ที่เสียดายมันมีรูปที่ถ่ายกะพี่รุดด้วยอ่ะ เศร้า

แม่นะเซ็งสุดๆ แม่บอกว่า ถ้าไม่มี วิดีโอ แม่จะเสียใจกว่านี้

ยังดีว่ายังถ่ายวีดีโอไว้ แล้วก็มีกล้อง ดวงอีก กล้องปอ อีก

แต่ทั้ง 2 กล้อง ไม่ใช่รูปสวย เลยดิ มีแต่รูปหลุดๆ

ทำนองเนี้ย พูดเเล้วก็เศร้า

แม่บอก สาเหตุก็เพราะไม่เรียก ปู่ ญาติๆที่ตายไปแล้วมากินข้าว

(ดูดิโทษคนตายอีก) พ่อบอกว่า พ่อฝันเห็นทุกคนเลยที่เป็นญาติๆ ที่ตายไป

เบ้ยพูดยังกะว่า รู้ว่าหลานรับปริญญา เลยมาแสดงความยินดี รึอาจจะมากินข้าวด้วยไรงี้

555+ อันนี้ก็แล้วแต่ว่าใครจะเชื่อ แต่ข้าน้อยไม่ได้ลบหลู่ แต่โทษท่านพ่อสุดๆ นี่แหละ 

เอานะ ก็ไม่อยากจะเสียใจต่อไป ไหนๆ ก็แฮปปี้กันทุกคนแล้ว 

มาเศร้าก็ใช่เรื่องใช่ม่ะเอาเป็นว่า

นางสาว อรุณณี ตรีวิเศษ ภูมิใจสุดๆ กับปริญญาบัตรใบนี้ ซึ่งมาพร้อมกับเกียรตินิยมอันดับ 2

ป.ล.ก่อนหน้าช่วงที่ซ้อม รู้สึกพ่อ กะแม่จะปากแข็งเหลือเกิน 

บอกว่า โอ๊ยไม่เห็นมีไรเลย ก็แค่ปริญญาตรี

(เอ่อเราก็เข้าใจ เดี๋ยวนี้ปริญญาตรีมันก็เทียบได้กะจบ ม.6อ่ะนะ)

แต่พูดแบบนี้ก็แซดอ่ะ เซ็ง

พอวันจริง โอ๊ย ถ่ายรูป หน้าบานสุดๆ

โด่ ตอนแรกทำเอาเราใจแป้ว ^^

และสุดท้าย ขอบคุณ เพื่อนๆทุกคนที่มาร่วมแสดงความยินดีด้วย

แม้จะอยู่ไกลก็ยังมา ขอบคุณจากใจจริงๆนะ ทั้งคนใกล้คนไกล

พอถึงวันที่พวกแกรับ อาร์จะพยายามาให้ได้ เหมือนกับที่เพื่อนๆมากัน